PlatformaEdukacyjnaGaleriiAspekty

Bernarda Rość z miejscowości Szaciłówka oraz jej córka Magdalena Waszczeniuk — to mistrzynie w swoim fachu. W ich rodzinie tkactwo dwuosnowowe jest obecne od pokoleń. Pani Bernarda nauczyła się zawodu od swojej mamy, Marianny Dzieszko, a następnie przekazała wiedzę córce, która dziś kontynuuje rodzinne tradycje.

Jako osiemnastolatka, w 1976 roku, Bernarda Rość uzyskała tytuł twórczyni ludowej i została wpisana do rejestru Twórców Ludowych Cepelia. Dziesięć lat później została członkinią Stowarzyszenie Twórców Ludowych. Jest także laureatką Nagrody i Stypendium Artystycznego Młodych im. Stanisława Wyspiańskiego. Obecnie wykonuje prace na konkursy i wystawy, a jej dywany trafiają do klientów z całej Polski oraz z zagranicy, m.in. do Szwajcarii i Japonii.

Artystka podkreśla, że „wychowała się przy krosnach”, a wiedzę rozwija w codziennej praktyce rodzinnej. Nie boi się wyzwań — wzięła udział w projekcie „Kurtyny Kobiet”, w ramach którego stworzyła monumentalną kurtynę zaprezentowaną na scenie Teatr Słowackiego. Uhonorowanie jej Nagrodą im. Oskara Kolberga potwierdziło najwyższy poziom mistrzostwa w jednej z najbardziej wymagających technik tkackich. Jej twórczością zainteresowała się również Izumi Fujita, promotorka tradycyjnych polskich tkanin w Japonii.

Najważniejszym źródłem inspiracji Bernardy Rość od ponad 50 lat pozostaje przyroda oraz sceny z życia wsi. Idąc śladem profesor Eleonory Plutyńskiej, tworzy tzw. „wzory z głowy”, przekształcając codzienność w rytmiczne kompozycje. Istotne jest dla niej także wprowadzanie tradycyjnego rzemiosła do współczesnego obiegu sztuki, dlatego aktywnie uczestniczy w wystawach i projektach artystycznych. Jej twórczość można oglądać m.in. podczas 18. Międzynarodowego Triennale Tkaniny w Łódź oraz w ramach Szlak Rękodzieła Ludowego.

Szczególną rolę w podtrzymywaniu rodzinnej tradycji odgrywa córka artystki, Magdalena Waszczeniuk, która kontynuuje naukę i dorobek swojej mamy. Pracując tą samą wymagającą techniką dwuosnowową, rozwija wzornictwo inspirowane lokalną kulturą i przyrodą Podlasia, jednocześnie wprowadzając własne interpretacje i nowe kompozycje. Dzięki temu wielopokoleniowe dziedzictwo tkackie rodziny pozostaje żywe i obecne we współczesnej kulturze.